DIAKRYTYCZNE FUNKCJE

Najwięcej uwagi i zastanowienia wymaga analiza i interpretacja fak­tów najprostszych, zacznijmy więc od rozważenia kilku takich faktów. Porównując ze sobą wyrazy polskie dom i tom stwierdzamy, że są one nazwami różnych desygnatów. Jest to jeden z przykładów, którymi można ilustrować tezę, że różnica między dźwięcznym d a bezdźwięcznym t ma charakter diakrytyczny, jako że od tej różnicy zależą znaczenia dwóch wymienionych wyrazów. Opozycja fonemów d i t jest naszą operacją myślową dokonywaną na dwóch wyrazach izolowanych, pozbawionych kontekstu. Wtedy, gdy percypuję — słuchowo lub wzrokowo — wyraz dom reaguję bezpośrednim odruchem warunkowym rozumienia, jakiego desygnatu jest ta nazwa jako całość: nie wyodrębniam głoski d i nie rela­tywizuję jej względem spółgłoski t. Normalna funkcja komunikatywna języka polega na odnoszeniu znaków do rzeczy oznaczanych, a nie jed­nych form znaków do innych, co stanowi przedmiot analizy metajęzy­kowej .

Witaj na moim blogu! Jestem zapalonym pasjonatem wędkarstwa będę tutaj zamieszczał artykuły o takiej tematyce. Serdecznie zapraszam do czytania i aktywnej dyskusji w komentarzach!